ศิลปินในดวงใจอีกคนหนึ่งที่ชอบมากๆเลย ก็คือ พี่เจนนิเฟอร์ คิ้ม ( พี่เค้าร้องเพลงได้ไพเราะมากๆ  )

ไม่รู้ว่านานเท่าไร ที่ฉันและเธอห่างไกลตั้งแต่วันนั้น

อยากขอแค่เพียงสักวัน ให้เราได้มาพบกันเหมือนวันเก่า

*แม้ไม่อาจเป็นดั่งใจที่ต้องการ เราต่างรู้

คงไม่นานเกินเฝ้ารอ จะจำไว้เสมอ

เมื่อใดที่สายลมพัด ดั่งมีความรักมาช่วยปลอบความเหงาใจ

**ไม่ว่าตัวเธออยู่ไหน ลมจะเป็นเหมือนใจที่ห่วงใยกัน

เพราะรักแท้ก็เหมือนลมที่โอบกอดฉัน

แม้มองไม่เห็นแต่ฉันรู้สึกถึงเธอ…

แค่นึกว่าได้เจอกัน หรือว่าพบในฝัน ฉันก็สุขใจเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอ…จะเป็นแบบเดิมและคิดถึงกันหรือเปล่า

ซ้ำ *,**

ลมจะพัดมาจากทิศใดก็ตาม

สายลมเป็นดั่งเป็นสายใยเชื่อมใจเราไว้ไม่ขาด

ให้เราผูกพันแม้ต้องห่างกัน…

ซ้ำ **

แม้มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้เสมอ…

แถมงานก็เยอะด้วย ร้อนไปหมดทั้งกายและใจ ช่วงนี้ใครมากวนใจอาจมีโดนด่าเละ

จู บ  ( k i s s )         -  J e t s e t ' e r

นั่ ง อ ยู่ ต ร ง นี้ ข้ า ง ก า ย ฉั น ก็ มี เ ธ อ อ ยู่

ก็ ล อ ง ม า คิ ด ดู   เ ร า นั้ น โ ช ค  ดี ก ว่ าใ ค ร

* เ พ ร า ะมี เ ธ อ ค นนี้ เ ป็ น ที่ รั ก

แ ล ะ ฉั น ไ ม่ ไ ด้ ฝั น ไ ป  ข อ ใ ห้ ล ม ช่ ว ย พั ด พ า หั ว ใ จ

ส อ ง เ ร า ใ ห้ ล อ ย ไ ป    ใ น คื น นี้  โ อ้  โ อ

** O h  b a b y   ฉั น รั ก เ ธ อ เ ท่ า นั้ น

ใ ต้ แ ส ง จั น ท ร์ มี เ พี ย ง เ ร า ส อ ง

นั่ ง ม อ ง แ ส ง ด า ว ที่ พ รั่ ง พ ร า ว

บ น ฟ้ า ไ ก ล ไ ป ด้ ว ย กั น

เ ป รี ย บ ดั่ ง ค ว า ม ฝั น ใ น เ ว ล า นี้

เ มื่ อ ฉั น มี เ ธ อ อ ยู่ แ น บ ชิ ด ก า ย

ด้ ว ย ส าย ต า แ ล ะ สั ม ผั ส ด้ ว ย รั ก ที่ เ ร า มี ใ ห้ กั น

 
โ อ้ ฉั น จ ะจู บ เ ธ อ

ไ ม่ อ า จ จ ะ ฝื น ค ว า ม ส ว ย ข อ ง เ ธ อ ไ ด้  b a b y

ต้ อ ง ย อ ม รั บ อี ก ซั ก ที   ว่ า เ ร า โ ช ค ดี ก ว่ า ใ ค ร

O h   b a b y , O h  b a b y ,  O h  b a b y

 
โ อ้  โ อ  ฉั น จ ะ จู บ เ ธ อ

O h  b a b y , O h  b a b y , O h  b a b y

โ อ้  โ อ  ฉั น จ ะ จู บ เ ธ อ

.

.

 http://musicstation.kapook.com/newmusicstation/play.php?id=6700

เอาล่ะ เข้าสู่เช้าวันที่สองอันหนาวเหน็บ ช่วงกลางคืนหนาวมากๆ
และน้ำค้างแรงมากๆ ผมต้องนอนคลุมโปงเลย คือปิดมิดทั้งหัวไม่อย่างนั้นน้ำค้างจะซึมเข้ามาในเตนท์
หยดลงใส่หัว ถ้าไม่คลุมนี่ผมเปียกกันได้เลย

อุณหมูมิยามเช้าบนลานสนภูสอยดาว 6 องศาเซลเซียส ครับ 
ถูกใจอย่างแรง หายใจเข้าออกมีไอด้วย นี่แหละคือเป้าหมายในการไปในครั้งนี้ 

มาม่ายังคงเป็นอาหารยอดนิยมอย่างหนึ่งในการทำกินเล่นและกินเอาจริงเอาจัง

กินมื้อเช้ากันแบบง่ายๆ ครับ

หลังจากเสร็จสิ้นภาระกิจอาหารเช้ากันแล้ว กิจกรรมในวันนี้สามารถแบ่งแยกออกเป็นสองฝ่าย
คือแม้ว่าเราจะมาอยู่ในจุดที่พักตั้งเตนท์ ณ ลานสนแล้ว แต่ที่นี่ยังไม่ใช่ยอดสูงที่สุดของภูสอยดาว

การไปยงยอดภูสอยดาว จะยังต้องตะกานป่ายปีนอีกประมาณ 2.5 กม. ไปกลับรวม ก็ 5 กม.
ซึ่งเส้นทางการไปถึงนั้น ยากลำบากกว่าช่วงขาขึ้นมาบนลานสนนี่เสียอีก 

กลุ่ม 4 สาว มีความเห็นว่า ไหนๆ ก็มาถึง ณ จุดนี้แล้ว ก็สมควรที่จะไปให้สุด เพราะโอกาสที่จะกลับมาอีกครั้งนั้น
คิดหนัก.....  (คือตูจะไม่มาอีกแล้วโว้ย!! เหนื่อยชิบ..)

วันที่สองนี้จึงแยกเป็นสองกลุ่ม ผมกับแตนเดินเล่นไปรอบๆ ลานสน
ส่วน 4 สาว จะไปยอดภูสอยดาว

แต่เอาเข้าจริงๆ  4 สาวไปไม่ถึงครับ 
ก็วนๆ อยู่รอบๆ ลานสนเหมือนกันนั่นแหละ ด้วยทางไปมันไม่อำนวนความสะดวก
บวกกับเสบียงที่เตรียมไปนั้น ไม่พอกิน 

บรรยากาศโดยรอบลานสนครับ มีนักท่องเที่ยวเยอะพอสมควร แต่ไม่มากจนรกหูรกตา

บ้างก็ประดับตกแต่งที่พักตัวเองเพื่อรอการมาถึงของวันปีใหม่ คืนนี้แหละ (31 ธ.ค. 49)

ป้ายบอกสถานที่ต่างๆ ที่พอจะเดินชมได้รอบๆ ลานสนบนภูสอยดาว

แผนผังบอกรายละเอียดคร่าวๆ ว่ามีอะไรอยู่ตรงไหนบนลานสน
มีบังเกอร์ของทหารสมรภูมิร่มกล้าด้วย เพราะอีกฝั่งฟากของลานสนนี้ก็เป็นเขตฝั่งประเทศลาวแล้วครับ

ณ จุดที่สูงที่สุดบนลานสน ที่นี่กลายเป็นสมุดลงนามเล่มใหญ่ไปแล้ว เพราะ.....

 

ครับที่พื้นนั้นถูกนักท่องเที่ยวที่มาที่นี่ สลักชื่อเป็นที่ระลึกไว้มากพอสมควร

ด้านทิศตะวันออกของลานสนจะมีหลักเขตประเทศไทยอยู่ครับ

โดยด้านหนึ่งจะบอกว่าเป็นประเทศไทย

ส่วนอีกด้านหนึ่ง บอกเขตประเทศลาว

ว๊าว!! ผมได้ไปเที่ยวต่างประเทศด้วย 

ซึ่งในจุึดเขตประเทศลาวนี่เอง ไม่น่าเชื่อครับ ว่าจะเป็นเพียงจุดเดียวที่มีสัญญาณโทรศัพท์
ใครที่นำมือถือไปสามารถเดินมาเขตนี้เพื่อทำการโทรศัพท์ได้

แต่......

สำหรับลูกค้า Dtac เท่านั้นครับที่มีสัญญาณ เจ้าอื่นที่ว่าแน่ๆ หมดสิทธิ์ครับ
นับว่าเป็นโชคดีของผมที่เป็นลูกค้า happy หนึ่งในบริการจาก Dtac
แต่ก็ไม่ได้โทรหรอกนะ ไม่รู้จะโทรไปไหน ให้เพื่อนแตนโทรบอกรถให้มารับในวันรุ่งขึ้นแค่เท่านั้น

 

กลางวันไม่มีอะไรจะทำครับ ก็เดินไปคุยไป พักไปแถวๆ ลานสนนั่นแหละ
ถ่ายรูปเล่นๆ ไปเรื่อย เพื่อรอเวลาเย็นครับ จะได้ไปดูพระอาทิตย์ตก

บรรยากาศรอบๆ มองจากลานสนลงมาด้านล่าง

พวกบรรดาพรรณไม้ตามที่ได้บอกไว้แต่แรกแล้ว ว่านี่ไม่ใช่ฤดูของมัน
จึงพบเห็นได้ทั่วไปเพียงหญ้าแห้งๆ เท่านั้น
แต่ก็พอมีหลงเหลือให้เห็นได้บ้างเล็กน้อย อย่างเช่น นี่ ... เม็ดกระดุม (เรียกอย่างนี้รึเปล่าไม่แน่ใจ  )

ไอ้นี่ต้นอะไรก็ไม่รู้ ใบมันเป็นขนๆ 

ไม้ล้ม (จะถ่ายทำไม)

เวลาที่เหลือก็ action ถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ครับ 

อ้วนจัง 

อาหารกลางวันกลับมาที่พักแล้วเอาอาหารกระป๋องไปอุ่นไฟ
ขโมยไฟชาวบ้านครับ  ไม่ต้องก่อเอง

เตนท์ใกล้ๆ กันใจดีครับ เอาทาโร่มาให้กินด้วย
กลุ่มนั้นเขานั่งกินเหล้าตั้งแต่สิบโมงเช้า
ไม่ทันพ้นเที่ยงก็เมากันซะแล้ว 

และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึงแล้ว เวลาเย็นนั่นเอง
ซึ่งนักท่องเที่ยวต่างก็ทยอยกันไปยังจุดชมวิวเพื่อรอดูพระอาทิตย์ตกดิน

ต่อไปเป็นรูปบรรยากาศนะครับ

หลังจากนั้นก็แยกย้ายกลับมาที่พักกันครับ เพื่อกินอาหารเย็น
ตอนกลางคืนไม่มีอะไรก็นั่งรวมๆ กันให้หนาวกันเล่นๆ

มืดคือมืดไม่มีไฟฟ้า มีแค่เพียงแสงไฟจากไฟฉาย และจากกองไฟที่ก่อไว้เท่านั้น
อากาศยิ่งดึกยิ่งหนาว และมีน้ำค้าง

คืนนี้คือคืนสุดท้ายของปีเก่า หลายๆ เตนท์นั่งกินเหล้า นั่งสังสรรค์เพื่อรอเวลานับถอยหลังสู่ปีใหม่
แต่.... ไม่ใช่กลุ่มผมครับ เรานอนกันตั้งแต่ 3 ทุ่ม โดยประมาณ 


จนเมื่อถึงเวลาประมาณเที่ยงคืน เสียงก็ดังกระหึ่มลานสน

5 4 3 2 1 สวัสดีปีใหม่ เฮ้ๆๆๆๆ

ตื่นครับ  นับกันอย่างนี้อยู่หลายรอบเหมือนกัน เพราะแต่ละเตนท์นาฬิกาไม่ตรงกัน
เตนท์ข้างๆ ก็เตนท์ที่ว่าเมาตั้งแต่เที่ยงนั่นแหละ เดินเอาลูกโป่งมาแจกเขาทั่วทุกเตนท์เลย
แต่ผมไม่ลุกขึ้นมารับ มันหนาว ขอซุกตัวอยู่ในถุงนอนดีกว่า 

เช้าวันที่ 3 : 1 มกราคม 2550

เอาล่ะเมื่อเช้าอีกรอบก็ถึงวันที่พวกเราจะต้องลงจากภูกันแล้ว หลังจากอยู่กันมา 2 คืน
สัมภาระนั้นถ้าต้องการให้ลูกหาบนำลงไปก็เรียกใช้บริการได้จากลูกหาบที่นำขึ้นมานั่นและ
โดยสนนราคา กิโลกรัมละ 15 บาท เท่ากับขาขึ้น

เราเตรียมตัวจัดการกินอาหารและจัดการกับสัมภาระให้เสร็จทันตอน 8 โมงเช้า
เพื่อที่จะได้เริมเกดินทางกัน โดยสัมภาระทางลูกหาบจะจัดการแพ็คและหอบหิ้วลงไปให้เราเอง

ใครจะแบกลงไปเองก็ได้นะครับ เพื่อความประหยัด สำหรับขาลงนี้ ไม่หนักหนาสาหัสเท่ากับขาขึ้น
แต่ที่ที่ต้องระวังคือ ระวังหินลื่นครับ เพราเส้นทางเป็นหินทราย สลับดินทรายก้าวไม่ระวังอาจล้มได้
ผมได้พิสูจน์ดินแถสนั้นจนข้อศอกถลอกมาแล้ว 


ก่อนจะลงอย่าลืมป้ายนี้นะครับ เพื่อยืนยันว่าเรามาพิชิตลานสนภูสอยดาวเรียบร้อยแล้ว
ในระดับความสูง 1,633 เมตร แน่นอนครับ ว่าสูงกว่าภูกระดึงแน่นอน 

ขอเดี่ยวสักรูปเถอะน่า

จำได้มั้ยครับ กางเกงตัวโปรดของผม พามันใส่ไปลุยด้วยล่ะ
เสียดายเสื้อตัวเก่งขาดไปแล้ว ไม่งั้นได้ไปด้วยกันแน่ 

เก็บตกรายทางครับ

สำหรับขาลงนี้ผมลงมาถึงก่อนคนอื่นๆ ประมาณครึ่งชั่วโมง
มาถึงที่ทำการฯ ประมาณเที่ยงครับ ขาลงมาถึงเร็วมาก เดินประมาณ 3 ชั่วโมงเที่นั้นเอง

สิ่งที่ใฝ่ฝันมาตลอดทางคือการอาบน้ำครับ เพราะ 3 วันที่ผ่านมา ไม่ได้อาบน้ำเลย 

ที่ทำการฯ จะมีของที่ระลึกขายนะครับ สำหรับผู้ที่ต้องการที่ระลึกสามารถเลือกซื้อไปฝากเพื่อนฝูงได้
แต่ก็มีรายการของไม่มาก ส่วนใหญ่คือ postcard กับเสื้อยืด

หลังจากนี้เราก็รอรถมารับแล้วเข้าไปตัวเมืองอุตรดิตถ์ เพื่อไปยังขนส่งรอรถกลับกรุงเทพฯ ครับ
ขึ้นรถตอน สามทุ่ม ถึงกทม. ตอนตี 5 เป็นอันสิ้นสุดการเดินทางในทริปนี้ครับผม 

อ้อ ระหว่างรอรถตอนสามทุ่ม พวกเราไปเดินเล่นละกินสุกี้กันที่โลตัสครับ โลตัสนี่แทบจะมีอยู่ทุกแห่งทั่วประเทศเลยมั้ง

อ้ำ!! ฝากสุกี้เป็นภาพสุดท้าย

จบแล้วครับ ข้อมูลการท่องเที่ยวแบบบ้านๆ ไม่หรูหราแต่เต็มอิ่มกับธรรมชาติ

-/\- จบแล้วค๊า ยังไงก็ขอบคุณคำบรรยายของพี่โอ้เอ้ด้วยนะค่ะ -/\-